Πως να βλάψετε το 1/3 του πληθυσμού του πλανήτη

image«Εάν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφασίσει τη δίωξή μας, ή τη δίωξη του Ισραήλ ή άλλων συμμάχων των ΗΠΑ, δεν πρόκειται να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια», δήλωσε ο Μπόλτον. Οι ΗΠΑ «είναι έτοιμες να επιβάλλουν άμεσα οικονομικές κυρώσεις και να απαγγείλουν ποινικές κατηγορίες στα μέλη του δικαστηρίου, αν προχωρήσουν [και υποβάλλουν κατηγορητήριο] εναντίον προσωπικού των ΗΠΑ […] Θα απαγορεύσουμε στους δικαστές και τους εισαγγελείς να εισέλθουν στις ΗΠΑ. Θα επιβάλουμε κυρώσεις στα κεφάλαιά τους που βρίσκονται στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και θα τους διώξουμε με τον Αμερικάνικο Νόμο […] Το ίδιο θα κάνουμε και για κάθε εταιρεία ή κράτος που θα βοηθήσει μιαν τέτοια έρευνα του Διεθνούς Δικαστηρίου εις βάρος Αμερικάνων». Αρθρο της Σάρα Φλάουντερς.



Η πιο ύπουλη και διαδεδομένη μορφή του σύγχρονου πολέμου, που εφαρμόζουν η Γουώλ Στρητ και το Πεντάγωνο, συντονισμένα, είναι η μορφή που κυρίως περνάει απαρατήρητη και χωρίς αμφισβητήσεις. Είναι μια καλά υπολογισμένη επίθεση, που στέλνει δεκαετίες πίσω την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στην υγεία, την υγειονομία, την κατοικία, τις βασικές υποδομές και τη βιομηχανική ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο. Στοχοποιεί σχεδόν κάθε αναπτυσσόμενη χώρα που προσπαθεί να προσφέρει κοινωνική πρόνοια στους πολίτες της.

Ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός και οι μικροί του συνεταίροι έχουν τελειοποιήσει και χρησιμοποιούν σαν ένα καταστροφικό όπλο, το στραγγάλισμα της οικονομίας. Οι Κυρώσεις στα χέρια των κυρίαρχων στρατιωτικών και οικονομικών δυνάμεων σήμερα προκαλούν περισσότερους θανάτους από ό,τι οι βόμβες ή τα όπλα. Είναι όπλο που εμποδίζει την ανάπτυξη εκατομμυρίων νέων ανθρώπων [ανά τον κόσμο] και οδηγεί σε μεταναστεύσεις των απελπισμένων, δημιουργώντας δεκάδες εκατομμύρια πρόσφυγες.

«Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας»

Οι Κυρώσεις και οι οικονομικοί αποκλεισμοί εις βάρος της Βενεζουέλας, της Κούβας και του Ιράν είναι ευρύτερα γνωστοί. Αλλά τα καταστροφικά αποτελέσματα των κυρώσεων των ΗΠΑ στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ή στις ήδη πάμφτωχες χώρες σαν το Μάλι, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, τη Γουινέα-Μπισσάου, το Κιργιστάν, τα νησιά Φίτζι, τη Νικαράγουα και το Λάος, δεν έχουν μπει ακόμη στο ραντάρ όσων παλεύουν για ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι περισσότερες κυρώσεις κρύβονται επιτούτου, δεν βλέπεις ούτε ένα τίτλο για αυτές στις ειδήσεις. Μερικές κυρώσεις αποφασίζονται πολύ γρήγορα, μετά από έναν τίτλο κάποιου άρθρου που εμφανίζεται από το πουθενά και καταγράφει κάποια δήθεν φρικαλεότητα [atrocity]. Οι πολίτες που θα υποφέρουν δεν έχουν καμμία ευθύνη στο δήθεν έγκλημα που οι μεγαλοκαρχαρίες των Media χρησιμοποιούν σα δικαιολογία. Κι εκείνο που δεν αναφέρεται ποτέ είναι οι οικονομικές ή πολιτικές παραχωρήσεις που επιδιώκει η κυβέρνηση ή οι εταιρείες των ΗΠΑ [με την επιβολή των κυρώσεων].

Οι κυρώσεις δεν επιτρέπεται να επιβάλλονται ως εναλλακτική του πολέμου. Πρόκειται για την πιό βάναυση μορφή πολέμου, η οποία επίτηδες στοχοποιεί ανυπεράσπιστους πολίτες, και κυρίως τη νεολαία, τους γέροντες, τους ασθενείς και τους ΑΜεΑ. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας να στερείς από εκατομμύρια ανθρώπων τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους, σε μιά περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που η πείνα και η αρρώστεια μπορούν να αντιμετωπιστούν με την επιστήμη.

Το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συνθήκες, των συνθηκών της Γενεύης και της Νυρεμβέργης συμπεριλαμβανομένων, η Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ξεκάθαρα απαγορεύουν τη στοχοποίηση ανυπεράσπιστων πολιτών, αμάχων, ειδικά τον καιρό του πολέμου.

Η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία βασίζεται σε ένα εύθραυστο δίκτυο ουσιωδών τεχνολογιών. Αν δεν μπορούν να λειτουργήσουν πράγματα όπως οι αντλίες και οι υπόνομοι, τα ασανσέρ και οι γεννήτριες, λόγω έλλειψης απλών ανταλλακτικών, ολόκληρες πόλεις μπορούν να μετατραπούν σε βάλτους. Ολόκληρες χώρες κινδυνεύουν όταν οι γεωργοί δέν έχουν σπόρους να σπείρουν, δεν έχουν λιπάσματα, μηχανήματα και αποθήκες, και όταν, επίτηδες, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα πιο βασικά μηχανήματα δεν βρίσκουν το δρόμο τους.

Ο πρεσβευτής της Βενεζουέλας στα Ηνωμένα Έθνη, Σαμουέλ Μονκάδα, μίλησε στη 18η Σύνοδο Κορυφής του Κινήματος των Αδέσμευτων, στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, στις 26 Οκτωβρίου. Μιλώντας στους εκπροσώπους 120 κρατών, κατήγγειλε την επιβολή αυθαίρετων μέτρων, που οι ΗΠΑ βαφτίζουν «Κυρώσεις», ως «οικονομική τρομοκρατία που, με τη λήψη περισσότερων των 8.000 μέτρων [κυρώσεων] σε 39 χώρες, επηρεάζει τη ζωή του ενός τρίτου της ανθρωπότητας».

Αυτή η τρομοκρατία, ανέφερε, αποτελεί «απειλή για ολόκληρο το σύστημα των διεθνών σχέσεων και είναι η μεγαλύτερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτή τη στιγμή, στον κόσμο».

Η Ομάδα των 77 και η Κίνα, μία διεθνής οργάνωση με βάση στα Ηνωμένα Έθνη, που αντιπροσωπεύει 134 αναπτυσσόμενες χώρες, κάλεσε «τη διεθνή κοινότητα να καταδικάσει και να απορρίψει την επιβολή τέτοιων μέτρων ως μέσο πολιτικού και οικονομικού εκβιασμού εις βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών».

Και εξήγησαν: «Η εγκληματική και απάνθρωπη πολιτική της στοχοποίησης των αμάχων πληθυσμών, η οποία παραβιάζει σαφώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Δίκαιο, έχει σήμερα γίνει το νέο αγαπημένο όπλο των ισχυρών κρατών, γιατί έτσι ξεπερνούν την ισχυρή αντίσταση κατά της συνεχιζόμενης εμπλοκής τους σε πολέμους κατοχής, που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό των χωρών τους».

Η ισχύς των τραπεζών

Δεν έχει γίνει ξεκάθαρα κατανοητός ο μηχανισμός και η δυνατότητα που έχει μια χώρα ή μια ψήφος [σε διεθνή οργανισμό] να καταστρέψει μια άλλη, μακρινή χώρα.

Το διεθνές κεφάλαιο χρησιμοποιεί το δολλαριακό σύστημα. Δηλαδή, όλες οι διεθνείς συναλλαγές περνούν από τις αμερικάνικες τράπεζες. Αυτές οι τράπεζες έχουν τη δύναμη να μπλοκάρουν τις μεταφορές χρημάτων ακόμη και για την πιο ασήμαντη συναλλαγή αλλά και να κατασχέσουν δισεκατομμύρια δολάρια σε λογαριασμούς των στοχοποιημένων κυβερνήσεων ή πολιτών. Είναι, επίσης, σε θέση να απαιτήσουν από κάθε άλλη τράπεζα του πλανήτη να αποδεχθεί τις ξαφνικές κυρώσεις που επιβάλλει η Ουάσινγκτον, γιατί αλλοιώς θα αντιμετωπίσει και η ίδια κυρώσεις.

Είναι εμφανής η αναλογία με τον τρόπο που το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ διεκδίκησε την εξουσία να σταματά πλοία και να διακόπτει το θαλάσσιο εμπόριο, ή τον τρόπο με τον οποίο ο Στρατός των ΗΠΑ μπορεί να στοχοποιήσει και πλήξει ανθρώπους με drones και να εισβάλει σε κράτη χωρίς καν κήρυξη πολέμου.

Έτσι λοιπόν, κάποιος μεγαλοκαρχαρίας της ενημέρωσης, κάποια, χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ, ομάδα «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ή κάποιο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα βγάζει στη φόρα συχνά αβάσιμες κατηγορίες περί παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή περί πολιτικής καταπίεσης, περί διακίνησης ναρκωτικών, χρηματοδότησης τρομοκρατών, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, χακαρισμάτων, διαφθοράς, μη συμμόρφωσης με τα [εξωτερικά επιβεβλημένα] μέτρα κάποιου Διεθνούς Οικονομικού Οργανισμού. Με αυτές τις κατηγορίες ξεκινάει η απαίτηση για την επιβολή της τιμωρίας, των Κυρώσεων.

Κυρώσεις μπορούν να επιβληθούν με ψήφισμα του αμερικάνικου κογκρέσου ή απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ ή αν δώσει το πράσινο φως για την επιβολή τους κάποια άλλη κυβερνητική αρχή των ΗΠΑ, όπως το Υπουργείο Οικονομικών, ή αυτά του Εμπορίου ή της Άμυνας. Οι ΗΠΑ μετά, ενδεχομένως, θα επιζητήσουν ή εκβιάσουν υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ή έναν από τους αναρίθμητους οργανισμούς περιφερειακής ασφάλειας που έχουνοι ίδιες συστήσει, όπως ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών.

Μιά αμερικάνικη εταιρία που επιδιώκει μια ευνοϊκή [για αυτήν] εμπορική συμφωνία έχει τα μέσα να επηρεάσει και να φέρει με το μέρος της μια σειρά από οργανισμούς ή πολιτικούς. Υπηρεσίες του βαθέως κράτους, εργολάβοι των εξοπλισμών, μη κυβερνητικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από το αμερικάνικο Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία και αναρίθμητα Ιδρύματα που χρηματοδοτούνται από πολυεθνικές, κινούνται υπογείως, δημιουργώντας μέσα πίεσης και οικονομικής υποταγής των κρατών που έχουν σημανικές πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Ακόμη και κυρώσεις που φαίνονται ήπιες και περιορισμένες έχουν καταστροφικές συνέπειες. Οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν ότι ορισμένες από τις κυρώσεις που έχουν επιβάλλει είναι μόνο στρατιωτικές, ώστε να εμποδίσουν τους [παράνομους] εξοπλισμούς. Αλλά, με την δικαιολογία της «διπλής [και στρατιωτικής] χρήσης», οι κυρώσεις περιλαμβάνουν το χλώριο που απαιτείται για την εξυγείανση του νερού, τα παρασιτοκτόνα, τα λιπάσματα, τον ιατρικό εξοπλισμό, τις γνωστές μας μπαταρίες και τα διάφορα ανταλλακτικά.

Mία άλλη μορφή εξαπάτησης που χρησιμοποιούν, είναι οι κυρώσεις που δήθεν ισχύουν αποκλειστικά για κυβερνητικούς αξιωματούχους ή για πολύ συγκεκριμένους οργανισμούς. Όμως, κάθε συναλλαγή που οι συγκεκριμένοι πραγματοποιούν μπορεί να μπλοκαριστεί, ενώ [διατάσσονται και] διεξάγονται ατελείωτες έρευνες για αυτές. Κάποιοι τυχαίοι υπάλληλοι μιας τράπεζας, μπορούν να παγώσουν όλες τις συναλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη και να ελέγξουν όλους τους λογαριασμούς ενός κράτους [χωρίς συνέπειες για τους ίδιους τους υπαλλήλους]. Οποιεσδήποτε κυρώσεις, ακόμη και εξατομικευμένες, αυξάνουν το κόστος και την επικινδυνότητα δανείων και τραπεζικής πίστεως [μιας χώρας].

Η ειδική λίστα [Specially Designated Nationals and Blocked Persons List], των προσώπων στα οποία έχουν επιβληθεί κυρώσεις από το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων [Office of Foreign Assets Control, OFAC] του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, περιέχει περισσότερα από 6.300 ονόματα.

Το OFAC αυτοπεριγράφεται ως εξής: «Το OFAC επιβλέπει έναν αριθμό προγραμμάτων κυρώσεων. Οι κυρώσεις μπορούν να είναι είτε ολοκληρωτικές είτε μερικές, με τη χρήση του μπλοκαρίσματος περιουσιακών στοιχείων και την επιβολή εμπορικών περιορισμών, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής ασφάλειας [των ΗΠΑ]».

Πέραν αυτής της λίστας, υπάρχουν και άλλες, όπως η λίστα της Οικονομικής Δύναμης Δράσης [Financial Action Task Force] και των Διεθνών Κανόνων για την Διακίνηση Οπλων [International Traffic in Arms Regulations].

Είναι τόσο εκτεταμένο, πια, το όπλο των Κυρώσεων, ώστε έχει δημιουργηθεί ολόκληρο νέο Δίκαιο που καθοδηγεί τις αμερικάνικες εταιρίες και τράπεζες ώστε να επεμβαίνουν σε πωλήσεις, πιστώσεις και δάνεια. Είναι ένα Δίκαιο αδιαφανές, περίπλοκο και ανοιχτό στις ερμηνείες, στο λάδωμα και στην απάτη. Και, δεν υπάρχει καμμία εύκολα προσβάσιμη διαδικτυακή πηγή που να καταγράφει όλα τα κράτη και τα πρόσωπα στα οποία έχουν επιβληθεί αμερικανικές κυρώσεις.

Μόλις επιβληθούν οι κυρώσεις σε μια χώρα, τότε αυτή σύρεται σε «διαπραγματεύσεις», για την άρση των κυρώσεων, με διάφορες αμερικάνικες υπηρεσίες, που θα απαιτήσουν μέτρα λιτότητας, εκλογές που να τις εγκρίνουν οι δυτικοί, περικοπές στην πρόνοια και άλλες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές.

Οι κυρώσεις αποτελούν ουσιώδες μέρος στις αλλαγές καθεστώτων που επιδιώκουν οι ΗΠΑ, καθώς είναι κατασκευασμένες με τέτοιο κυνικό τρόπο ώστε να επιτύχουν το μέγιστο ανθρώπινο κόστος. Και, όλο υποκρισία, ο απότομος υπερπληθωρισμός, η ανάσχεση των οικονομικών συναλλαγών και οι μη προβλέψιμες ελλείψεις, μεταβάλλονται κατόπιν, σε κατηγορητήριο κατά της κυβέρνησης της χώρας στην οποία έχουν επιβληθεί οι κυρώσεις. Και οι επικεφαλής της χαρακτηρίζονται ανίκανοι ή διεφθαρμένοι.

Οι αμερικάνικοι οργανισμοί παρακολουθούν με πολύ προσοχή την εσωτερική κρίση που οι ίδιοι δημιουργούν, ώστε να επιλέξουν τον βέλτιστο χρόνο επιβολής της αλλαγής καθεστώτος ή για να δημιουργήσουν μια ακόμη χρωματιστή επανάσταση. Το Υπουργείο Εξωτερικών και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ χρηματοδοτούν πολυάριθμες ΜΚΟ και κοινωνικές οργανώσεις που προωθούν την αντίδραση. Τετοιες τακτικές έχουν χρησιμοποιηθεί στη Βενεζουέλα, τη Νικαράγουα, το Ιράν, τη Συρία, τη Λιβύη, τη Ζιμπάμπουε, το Σουδάν και πολλές ακόμη χώρες.

Ένα όπλο του παρακμάζοντος ιμπεριαλισμού

Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι μέρες των υποσχέσεων τύπου Σχεδίου Μάρσαλ, περί ανοικοδόμησης, εμπορίου, δανείων και ανάπτυξης υποδομών. Στην περίοδο καπιταλιστικής αποσύνθεσης που διανύουμε, δεν είναι καν πρόσφορες. Το νέο διαδεδομένο όπλο είναι αυτό των Κυρώσεων, που δεν περνάει εβδομάδα χωρίς να επιβληθούν ακόμη και σε κάποτε σύμμαχες χώρες.

Τον Οκτώβριο, οι ΗΠΑ απείλησαν την Τουρκία, μέλος της στρατιωτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ επί 70 χρόνια, με την επιβολή κυρώσεων. Στις 27 Νοεμβρίου, ξαφνικά, ο Τραμπ ανακοίνωσε, με προεδρικό διάταγμα, ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις εις βάρος της Νικαράγουας, διότι αποτελεί «Απειλή εις βάρος της Εθνικής Ασφάλειας». Επίσης, χαρακτήρισε το Μεξικό «τρομοκρατική» απειλή και αρνήθηκε να αποκλείσει πιθανή στρατιωτική επέμβαση εναντίον του. Και οι δύο χώρες έχουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Άλλες κυρώσεις περνούν πανεύκολα από το αμερικανικό Κογκρέσο χωρίς καν ονομαστική ψηφοφορία – με χαρωπές φωνούλες και ομοφωνία, όπως έγινε με τις κυρώσεις για το Χονγκ Κονγκ, ώστε να στηριχθούν οι διαδηλώσεις που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ.

Η ατιμωρησία της Γουωλ Στρητ

Υπάρχει κάποια πιθανότητα να επιβληθούν κυρώσεις στις ΗΠΑ, για τους ατέλειωτους πολέμους τους, και με βάση τις ίδιες διατάξεις με τις οποίες αποφάσισαν αυτές ότι μπορούν να καταστρέψουν τόσες χώρες;

Η Επικεφαλής Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου [της Χάγης], Φατού Μπενσούντα, τον Νοέμβριο του 2017 ζήτησε από το δικαστήριο να ξεκινήσει επίσημη έρευνα για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι Ταλιμπάν, το δίκτυο Χακανί [αντάρτικο του Αφγανιστάν], ο στρατός του Αφγανιστάν, και, επίσης ο στρατός των ΗΠΑ και η CIA.

Η πιθανότητα, έστω, να κατηγορηθούν οι ΗΠΑ για εγκλήματα πολέμου, έκανε τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζων Μπόλτον, να απειλήσει δικαστές και αξιωματούχους του Διεθνούς Δικαστηρίου με σύλληψη και κυρώσεις, αν καν τους περνούσε από το μυαλό να κατηγορήσουν για οτιδήποτε τον αμερικάνικο στρατό στο Αφγανιστάν.

«Εάν το δικαστήριο αποφασίσει τη δίωξή μας, ή τη δίωξη του Ισραήλ ή άλλων συμμάχων των ΗΠΑ, δεν πρόκειται να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια», δήλωσε ο Μπόλτον. Σημείωσε ότι οι ΗΠΑ «είναι έτοιμες να επιβάλλουν άμεσα οικονομικές κυρώσεις και να απαγγείλουν ποινικές κατηγορίες στα μέλη του Δικαστηρίου, αν προχωρήσουν [και υποβάλλουν κατηγορητήριο] εναντίον προσωπικού των ΗΠΑ […] Θα απαγορεύσουμε στους δικαστές και τους εισαγγελείς να εισέλθουν στις ΗΠΑ. Θα επιβάλουμε κυρώσεις στα κεφάλαιά τους που βρίσκονται στο αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και θα τους διώξουμε με τον Αμερικάνικο Νόμο […] Το ίδιο θα κάνουμε και για κάθε εταιρεία ή κράτος που θα βοηθήσει μιαν τέτοια έρευνα του Διεθνούς Δικαστηρίου εις βάρος Αμερικάνων».

Ακολούθως, ο Μπόλτον αναφέρθηκε στην κίνηση των ηγετών της Παλαιστίνης να ζητήσουν από το Διεθνές Δικαστήριο την δίωξη Ισραηλινών αξιωματούχων για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι δικαστές της Χάγης έλαβαν το μήνυμα. Αποφάσισαν ότι, παρ’ ότι «υπάρχει βάση» για την έρευνα των αμερικάνικων εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν στο Αφγανιστάν, οι πιθανότητες επιτυχούς δίωξης ήταν πολύ μικρές. Οπότε, μια τέτοια έρευνα «δεν θα εξυπηρετούσε την απονομή δικαιοσύνης».

Η βίζα της δικαστού Μπεσούντα, που τόλμησε να προτείνει μια αμερόληπτη έρευνα, ανακλήθηκε με εντολή του ίδιου του αμερικάνου υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο.

Στην καπιταλιστική παγκόσμια τάξη, οι κυρώσεις είναι ένα όπλο των πιο ισχυρών κρατών εναντίoν των πιο αδύναμων και αναπτυσσόμενων. Πριν από εκατό χρόνια, το 1919, ο Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον, επεδίωξε τις κυρώσεις ως ένα αθόρυβο αλλά θανατηφόρο όπλο που ασκεί πίεση την οποία δεν μπορεί να αντέξει κανένα κράτος στο σύγχρονο κόσμο.

Οι κυρώσεις επιδεικνύουν τους τρόπους με τους οποίους οι νόμοι του καπιταλισμού προστατεύουν το δικαίωμα οκτώ πολυεκατομμυριούχων να κατέχουν περισσότερα από ό, τι ο μισός πληθυσμός του πλανήτη.

Οι ΗΠΑ, το κράτος με το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο και κάπου οκτακόσιες στρατιωτικές βάσεις επί του πλανήτη, ισχυρίζονται – ενώ συμμετείχαν σε πολέμους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία και τη Λιβύη – ότι οι μεγαλύτερες απειλές για την Ειρήνη στον κόσμο είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Οι ΗΠΑ κατάφεραν να κερδίσουν σκληρές νέες κυρώσεις εναντίον του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, από το συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, απειλώντας με κλιμάκωση των εχθροπραξιών σε ανοικτή στρατιωτική επίθεση, αν αυτό δε γινόταν δεκτό.

Η απειλή αποδείχθηκε επαρκής ώστε να συμφωνήσουν οι υπόλοιπες χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και είτε να ψηφίσουν υπέρ των κυρώσεων είτε να απόσχουν της ψηφοφορίας.

Οι εκβιαστικές τακτικές πετυχαίνουν το στόχο τους ξανά και ξανά. Στον πόλεμο της Κορέας, όταν ο στρατός των ΗΠΑ βομβάρδιζε αλύπητα τη χώρα, ο αμερικανός πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, Ουώρεν Ωστιν, σήκωσε [φωτό] ημιαυτόματο όπλο στο Συμβούλιο Ασφαλείας για να ζητήσει να παρασχεθούν μεγαλύτερες εξουσίες στην Αμερική.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τις κυρώσεις εις βάρος του Ιράκ, τη δεκαετία του ’90, ως ένα φρικτό κοινωνικό πείραμα, ώστε να υπολογίσει πώς μπορείς να μειώσεις την τροφή, να καταστρέψεις τις σοδειές και να μην επιτρέψεις τον υγειονομικό καθαρισμό του νερού. Τα όσα προκάλεσαν αυτές οι κυρώσεις δημοσιοποιήθηκαν ευρέως, για να ξέρουν τι μπορεί να πάθουν και οι υπόλοιπες χώρες.

Όταν ρώτησαν την υπουργό Εξωτερικών του Μπιλ Κλίντον, Μαντλήν Ωλμπράιτ, για το μισό εκατομμύριο παιδιά που πέθαναν λόγω των αμερικανικών κυρώσεων στο Ιράκ, απάντησε: «Πιστεύουμε ότι άξιζε, αν υπολογίσουμε τι κερδίσαμε».

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ εις βάρος του Ιράν γεμίζουν βιβλία, και κρατούν 40 χρόνια, από την Ιρανική Επανάσταση ως σήμερα. Ο αποκλεισμός και οι κυρώσεις εις βάρος της Κούβας επιβλήθηκαν επί 60 χρόνια.

Η γνωστοποίηση αυτού του εγκλήματος και το σπάσιμο της σιωπής των Μέσων Ενημέρωσης, αποτελούν τεράστια πολιτική πρόκληση. Πρέπει να δώσουμε ανθρώπινο πρόσωπο στη δυστυχία.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε τις στοχοποιημένες χώρες να αγωνίζονται μόνες και στην απομόνωση. Οφείλουμε πλήρη αλληλεγγύη στις προσπάθειές τους. Και μόνον ο αριθμός των κρατών που καταδικάζονται, μέσω των κυρώσεων, στην πείνα για να συμμορφωθούν στις αμερικάνικες πολιτικές, οφείλει να έρθει στο φως. Και ένα σημαντικό βήμα εναντίον της αδικίας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, είναι να επιτεθούμε στον εγκληματικό ρόλο των τραπεζών.

Η προσπάθεια συντονισμού της διεθνούς κοινής γνώμης κατά των κυρώσεων, που πρέπει να αναγνωριστούν ως έγκλημα πολέμου, αρχίζει με την πρόσκληση συμμετοχής στις Διεθνείς Ημέρες Δράσης κατά των Κυρώσεων και του Οικονομικού Πολέμου στις 13-15 του Μάρτη του 2020. Τα συνθήματά μας είναι «Οι Κυρώσεις Σκοτώνουν! Οι κυρώσεις είναι πόλεμος! Τέλος στις κυρώσεις τώρα!».

Οι συντονισμένες διεθνείς αντιδράσεις και διαδηλώσεις είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Η Έρευνα και η δημοσιοποίηση, τα ψηφίσματα των συνδικάτων, των φοιτητικών, των εργατών του Πολιτισμού, οι καμπάνιες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και η αποστολή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας στις χώρες που ζουν υπό το βάρος των κυρώσεων, μπορούν και πρέπει να παίξουν ρόλο. Χρειαζόμαστε κάθε πολιτική εκστρατεία που μπορεί να εκθέσει το διεθνές έγκλημα των Κυρώσεων.

*Η Σάρα Φλάουντερς είναι συγγραφέας και ακτιβίστρια που έχει στρατευτεί στο αντιπολεμικό κίνημα από τη δεκαετία του 1960. Μεταξύ άλλων, είναι μέλος της Γραμματείας του Παγκόσμιου Εργατικού Κόμματος και της Διεθνούς Αντι-ιμπεριαλιστικής Συντονιστικής Επιτροπής. Το κείμενο μετάφρασε από τα αγγλικά η Λαμπρινή Θωμά.

en

U.S. war on the defenseless / Sanctions harm one-third of world’s people

The most insidious and pervasive form of modern warfare by Wall Street and the Pentagon, acting in coordination, is passing largely unnoticed and unchallenged. This calculated attack is rolling back decades of progress in health care, sanitation, housing, essential infrastructure and industrial development all around the world.

Almost every developing country attempting any level of social programs for its population is being targeted.

U.S. imperialism and its junior partners have refined economic strangulation into a devastating weapon. Sanctions in the hands of the dominant military and economic powers now cause more deaths than bombs or guns. This weapon is stunting the growth of millions of youth and driving desperate migrations, dislocating tens of millions.

‘A crime against humanity’

Sanctions and economic blockades against Venezuela, Cuba, Iran, Russia and China are well known. But the devastating impacts of U.S. sanctions on occupied Palestine — or on already impoverished countries such as Mali, Zimbabwe, Central African Republic, Guinea-Bissau, Kyrgyzstan, Fiji, Nicaragua and Laos — are not even on the radar screen of human rights groups.

Most sanctions are intentionally hidden; they don’t generate even a line of news. Some sanctions are quickly passed after a sudden news article about an alleged atrocity. The civilians who will suffer have nothing to do with whatever crime the corporate media use as an excuse. What are never mentioned are the economic or political concessions the U.S. government or corporations are seeking.

Sanctions cannot be posed as an alternative to war. They are in fact the most brutal form of warfare, deliberately targeting the most defenseless civilians — youth, the elderly, sick and disabled people. In a period of human history when hunger and disease are scientifically solvable, depriving hundreds of millions from getting basic necessities is a crime against humanity.

International law and conventions, including the Geneva and Nuremberg Conventions, United Nations Charter and the Universal Declaration of Human Rights, explicitly prohibit the targeting of defenseless civilians, especially in times of war.

Sanctions draw condemnation

Modern industrial society is built on a fragile web of essential technology. If pumps and sewage lines, elevators and generators can’t function due to lack of simple spare parts, entire cities can be overwhelmed by swamps. If farmers are denied seed, fertilizer, field equipment and storage facilities, and if food, medicine and essential equipment are deliberately denied, an entire country is at risk.

The Venezuelan ambassador to the United Nations, Samuel Moncada, spoke to the XVIII Summit of the Non-Aligned Movement held in Baku, Azerbaijan, Oct. 26. Addressing the 120 countries represented, he denounced the imposition of arbitrary measures, called “sanctions” by the U.S., as “economic terrorism which affects a third of humanity with more than 8,000 measures in 39 countries.”

This terrorism, he said, constitutes a “threat to the entire system of international relations and is the greatest violation of human rights in the world.” (tinyurl.com/uwlm99r)

The Group of 77 and China, an international body based at the U.N. and representing 134 developing countries, called upon “the international community to condemn and reject the imposition of the use of such measures as a means of political and economic coercion against developing countries.”

The Group explained: “The criminal, anti-human policy of targeting defenseless populations, which is in clear violation of United Nations Charter and international law, has now become the new weapon of choice for these powerful states since they are faced with strong opposition from the majority of their own population to the endless wars of occupation that they are already involved in.”

The power of banks

The mechanism and the ability of one country or one vote to destroy a country on the other side of the world are not well understood.

International capital uses the dollar system. All international transactions go through U.S. banks. These banks are in a position to block money transfers for the smallest transaction and to confiscate billions of dollars held by targeted governments and individuals. They are also in a position to demand that every other bank accept sudden restrictions imposed from Washington or face sanctions themselves.

This is similar to how the U.S. Navy can claim the authority to intercept ships and interrupt trade anywhere, or the U.S. Army can target people with drones and invade countries without even asking for a declaration of war.

Sometimes a corporate media outlet, a U.S.-funded “human rights” group or a financial institution issues charges, often unsubstantiated, of human rights violations, or political repression, drug trafficking, terrorist funding, money laundering, cyber-security infractions, corruption or non-compliance with an international financial institution. These charges become the opening wedge for a demand for sanctions as punishment.

Sanctions can be imposed through a U.S. Congressional resolution or Presidential declaration or be authorized by a U.S. government agency, such as the departments of the Treasury, Commerce, State or Defense. The U.S. might apply pressure to get support from the European Union, the U.N. Security Council or one of countless U.S.-established regional security organizations, such as the Organization of American States.

A U.S. corporate body that wants a more favorable trade deal is able to influence numerous agencies or politicians to act on its behalf. Deep-state secret agencies, military contractors, nongovernmental organizations funded by the National Endowment for Democracy, and numerous corporate-funded foundations maneuver to create economic dislocation and pressure resource-rich countries.

Even sanctions that appear mild and limited can have a devastating impact. U.S. officials will claim that some sanctions are only military sanctions, needed to block weapons sales. But under the category of possible “dual use,” the bans include chlorine needed to purify water, pesticides, fertilizers, medical equipment, simple batteries and spare parts of any kind.

Another subterfuge is sanctions that supposedly apply only to government officials or specific agencies. But in fact any and every transaction they carry out can be blocked while endless inquiries are held. Anonymous bank officials can freeze all transactions in progress and scrutinize all accounts a country holds. Any form of sanctions, even against individuals, raises the cost and risk level for credit and loans.

There are more than 6,300 names on the Specially Designated Nationals and Blocked Persons List of individuals sanctioned by the Office of Foreign Assets Control at the U.S. Treasury Department.

The OFAC describes its role this way: “OFAC administers a number of different sanctions programs. The sanctions can be either comprehensive or selective, using the blocking of assets and trade restrictions to accomplish foreign policy and national security goals.”

There is also a Financial Action Task Force list and an International Traffic in Arms Regulations list.

The sanctions weapon has become so extensive that there is now a whole body of law to guide U.S. corporations and banks in navigating sales, credit and loans. It is intended to be opaque, murky and open to interpretation, payoffs and subterfuge. There seems to be no single online site that lists all the different countries and individuals under U.S. sanctions.

Once a country is sanctioned, it must then “negotiate” with various U.S. agencies that demand austerity measures, elections that meet Western approval, cuts in social programs, and other political and economic concessions to get sanctions lifted.

Sanctions are an essential part of U.S. regime change operations, designed in the most cynical way to exact maximum human cost. Sudden hyperinflation, economic disruption and unexpected shortages are then hypocritically blamed on the government in office in the sanctioned country. Officials are labeled inept or corrupt.

Agencies carefully monitor the internal crisis they are creating to determine the optimum time to impose regime change or manufacture a color revolution. The State Department and U.S. covert agencies fund numerous NGOs and social organizations that instigate dissent. These tactics have been used in Venezuela, Nicaragua, Iran, Syria, Libya, Zimbabwe, Sudan and many other countries.

A weapon of imperialism in decline

Gone are the days of Marshall Plan-type promises of rebuilding, trade, loans and infrastructure development. They are not even offered in this period of capitalist decay. The sanctions weapon is now such a pervasive instrument that hardly a week goes by without new sanctions, even on past allies.

In October the U.S. threatened harsh sanctions on Turkey, a 70-year member of the U.S.-commanded NATO military alliance.

On Nov. 27, Trump suddenly announced, by presidential decree, harsher sanctions on Nicaragua, calling it a “National Security Threat.” He also declared Mexico a “terrorist” threat and refused to rule out military intervention. Both countries have democratically elected governments.

Other sanctions sail through the U.S. Congress without a roll call vote — just a cheer and a unanimous voice vote, such as the sanctions on Hong Kong in support of U.S.-funded protests.

Why Wall Street can’t be sanctioned

Is there any possibility that the U.S. could be sanctioned for its endless wars under the same provisions by which it has asserted the right to wreak havoc on other countries?

The Chief Prosecutor at the International Criminal Court, Fatou Bensouda, in November 2017 asked the Hague-based ICC to open formal investigations of war crimes committed by the Taliban, the Haqqani network, Afghan forces, and the U.S. military and the CIA.

The very idea of the U.S. being charged with war crimes led then White House National Security Advisor John Bolton to threaten judges and other ICC officials with arrest and sanction if they even considered any charge against U.S. forces in Afghanistan.

“If the court comes after us, Israel or other U.S. allies, we will not sit quietly,” Bolton said. He noted that the U.S. “is prepared to slap financial sanctions and criminal charges on officials of the court if they proceed against any U.S. personnel. … We will ban its judges and prosecutors from entering the United States. We will sanction their funds in the U.S. financial system, and we will prosecute them in the U.S. criminal system. … We will do the same for any company or state that assists an ICC investigation of Americans.” (The Guardian, Sept. 10, 2018)

Bolton also cited a recent move by Palestinian leaders to have Israeli officials prosecuted at the ICC for human rights violations. The ICC judges got the message. They ruled that despite “a reasonable basis” to consider war crimes committed in Afghanistan, there was little chance of a successful prosecution. An investigation “would not serve the interests of justice.”

Chief Prosecutor Bensouda, for proposing an even-handed inquiry, had her U.S. visa revoked by Secretary of State Mike Pompeo.

Sanctions are a weapon in the capitalist world order used by the most powerful countries against those that are weaker and developing. One hundred years ago, in 1919, President Woodrow Wilson advocated sanctions as a quiet but lethal weapon that exerts pressure no nation in the modern world can withstand.

Sanctions demonstrate how capitalist laws protect the right of eight multibillionaires to own more than the population of half the world.

U.N. sanctions demanded by Washington

The U.S., with the largest nuclear arsenal on the planet and 800 military bases, claims — while engaged in wars in Iraq, Afghanistan, Syria and Libya — that the Democratic People’s Republic of Korea and the Islamic Republic of Iran are the greatest threats to world peace.

In the U.N. Security Council, the U.S. succeeded in winning harsh new sanctions against Iran and the DPRK by threatening, on the eve of “war games,” that the U.S. would escalate hostilities to an open military attack.

This threat proved sufficient to get other Security Council members to fall in line and either vote for sanctions or abstain.

These strong-arm tactics have succeeded again and again. During the Korean War, when the U.S. military was saturation-bombing Korea, U.S. Ambassador to the U.N. Warren Austin held up a submachine gun in the Security Council to demand expanded authority in the war from that body.

Throughout the 1990s the U.S. government used sanctions on Iraq as a horrendous social experiment to calculate how to drastically lower caloric intake, destroy crop output and ruin water purification. The impact of these sanctions were widely publicized — as a threat to other countries.

Bill Clinton’s Secretary of State, Madeleine Albright, when asked about the half a million children who died as a result of U.S. sanctions on Iraq, replied, “We think the price is worth it.”

The sanctions imposed by the U.S. against Iran are book-length, spanning 40 years since the Iranian Revolution. The blockade and sanctions on Cuba have continued for 60 years.

Sanctions Kill campaign

It is an enormous political challenge to break the media silence and expose this crime. We need to put a human face on the suffering.

Targeted countries cannot be left to struggle by themselves in isolation  — there must be full solidarity with their efforts. The sheer number of countries being starved into compliance via U.S.-imposed sanctions must be dragged into the light of day. And one step in challenging the injustice of capitalist property relations is to attack the criminal role of the banks.

The effort to rally world opinion against sanctions as a war crime is beginning with a call for International Days of Action Against Sanctions & Economic War on March 13-15, 2020. Its slogans are “Sanctions Kill! Sanctions Are War! End Sanctions Now!”

These coordinated international demonstrations are a crucial first step.   Research and testimony; resolutions by unions, student groups, cultural workers and community organizations; social media campaigns; and bringing medical supplies and international relief to sanctioned countries can all play a role. Every kind of political campaign to expose the international crime of sanctions is a crucial contribution.

For more information and to register your support, see SanctionsKill.org.